Selamun aleyküm.

Nerden söze gireyim şu an bilmiyorum. Az önce okuduğum mektup biraz da beni bunu yazmaya itti açıkçası. Ben nişanlı ve düğününe de az kalmış bir insanım. Ve bu süreç bana şunu gösterdi; sizin konuştuğunuz, kafama uyuşuyor bununla bir ömür geçer diyeceğiniz insan nişan günü bambaşka biri olabiliyor. O kadar çok aksilik yaşadım ki nişan öncesi ve nişanda biraz destek bulsam kesinlikle bu yüzük takılmazdı. Ama maalesef aileler, bir kaç kişiyi nişana çağırdı diye ya da yüzük takıldı diye sizi evli gibi görüp dönülmez bir yola girmişsiniz gibi davranabiliyor. Ne kadar sorun çıkarsa çıksın ‘iş işten geçti, pişmiş aşa su katılmaz, bizim de bir aile gururumuz var’ gibi sözlerle insanları daha sonradan daha dönülmez yollara itiyorlar.  Nişanlılık, söz bunlar nikah değildir. Sizi bağlayan sadece taktığınız yüzük, yoksa o hala size haram bir insan. Bunu insanlara anlatamıyoruz. Ve benim sorum şu, ne yaparsam yapayım nişanlımın ailesine içim ısınmıyor evlenince onlarla arada sırada bir araya gelme fikri bile kalbimi sıkıştırıyor. O kadar olay yaşadım ki nişanlımla şu an bana ne kadar iyi yaklaşsa da düğünüm, kınam onda ne sorun çıkaracaklar korkusuyla geçiyor. Ve böyleyken ne kadar sağlıklı evlilik bilmiyorum. Vazgeçsem aileler ve nişanlımın hakkına mı girerim diye düşünüyorum.