Soru
Abi selamun aleyküm.
Çocukluktan beri şiddet içinde büyüyen biriyim ve bundan dolayı babamdan nefret ediyorum. Sevmeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Yalnızken ağlıyorum, vicdanen rahatsız oluyorum. Farkındayım günah olduğunun ama baba bile diyemiyorum. Sadece şiddet değil. İletişim, çocuk – baba ilişkisi olmamış hiç. Fikirlerimiz vesaire sorulmamış. Sevgi görmemişiz.
Hep başkılarıyla kıyaslanmışız. Sadece babamla değil, annemle de konuşamıyorum, yakınlık kuramıyorum. Oysa onlara sarılmak, öpüp, koklamak istiyorum . Ama yapamıyorum abi, elimden gelmiyor. Ve abi, sevgi görmediğim için farkında olmadan bunu evlenmek niyeti ile tanıştığım kişide aradım. Gerçekten helal bir şekilde evlenmek istedim ama karşı taraftaki kişi yarı yolda bıraktı. Saf gibi inandım, güvendim ona. Şimdi de ayrılık acısı vesaire. Ne yapmam gerekiyor abi? Dua edin bana …
Cevap
Aleyküm selam. Anne ve babaya itaatimiz helal ve meşru işlerde sonsuzdur. Git deseler gideriz, gel deseler geliriz. Onlara saygısızlık yapmak gibi bir durumumuz söz konusu olamaz. Ancak dediğimiz gibi bunlar helal dairede olmalı.
Mesela bir namaz kılacağımız zaman, şuraya git dese gideriz. Namazı bırakır, dediğini yaparız. Ama vaktin sonunda hala bize iş emrediyorlarsa burada itaat söz konusu olmaz. Yine mesela Çarşaf-ı Şerif giyen bir hanıma sütünden mamasına ne kadar hakkı varsa haram da etseler, bu geçersiz bir haktır. İtaat gerekmez.
Sevmekse böyle değildir. Sevmek insanın içinde olan bir duygu. Buna söz geçmez. Şunu seveyim veya bunu sevmeyeyim diyemez insan. Bu yüzden annenizi veya babanızı şu kadar veya hiç sevmemeniz bir vebal değildir. Ancak yukarıda bahsettiğim ölçülerde itaat, saygı ve onları üzmemek elinizde. Size tut, sarıl, öp diyemem. Bunlar insanın kendi içinden gelerek yapması gerek şeylerdir. Lakin ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın onlara “kurallar” çerçevesinde evlatlık vazifemizi yapmakla mükellefiz. Allah yardımcınız olsun. Allah’a emanet olun.